وقتى ما در مورد يك كشور سر مايه دار بحث مى كنيم به اين تمركز مى كنيم كه عجب سرمايه و زندگى مردم ان سرزمين دارد ولى هيچگاه به سرمايه كه مولد آن سرمايه بوده تو جه نمى كنيم ! گويا اين سرمايه قالب بندى شده از آسمان برايش آمده ! خير سر مايه انسانى انان يع

مظلوم ترين مردمان جهان، روياى ازادى و ترقى را به سر داشت و در آن خونها دادند، سختى ها كشيدند اما هيچگاه به او نرسيدند. حتى يك تاريخ جهت ياب كه فرزندانش از آنها تجربه بگيرند و دو باره به همان سر نوشت گرفتار نشوند هم باقى نگذاشتند، آن نسل كشتند و كشته

هجرت سرشت زندگی ام نبود، زادگاه ام نهاد امیدم و همه ای دار و ندارم بود، زیرا فراق از او به مخیله ام هرگز گذر نمی کرد زیرا به طبیعت زیبایش دل باخته بودم و با مردم مهربانش انس و امید داشتم .

از دوستانم همیشه وفاه دیدم و از مخالفان دائم احترام مشاهده کردم ، اما از مردمم از هر دو طرف نیکی دیدم .